1100001 : 1*
97 : 1
إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ

tut ki koptu kıyametim
ya da inzal oldu ağırlık sana

lim(gece)
(t→0)

sıfır yaklaştırır geceyi Rabbine
biz onu indirdik*
biz kimiz ben kimim bu sağanak ne
ah senin başın ne güzel ağrırdı o mağarada
inzal derdin terlerdin
sevrin ağırlığı inerken omuzlarına
gecikmedi cebrail eyvah eyvah!
tam vaktinde yarıldı gök
yahut benim omzum yerlerde
benim içim içerim talan
(text: kayıplarım, hükümsüzdür,
bütün melekler sökün etse ne…)
senin omuzlarına binen yük
benim şuramda düğüm
alnımın çatından vurulsam inzal
ki sen baş eğmezsin nura bulanınca

inzal diyorum inzal!
yani inmesi bir şeyin damarlarıma
şırıngayla değil otla
tepeden tırnağa bir zelzeleyle
her şey peygamberim içindir diyorum
şimdi her gece bir kadir midir
bilmediğimden soruyorum.

Sokak lambasının altına sızmışız adamlarla
Eğilmiş bir şeyler okuyoruz adamlarla
ve kadınlar çıkageliyor siyah elbiselerle

-silkeliyor tüm silsileyi tül tayfına
hüzünden geçilmezken mecliste
bir ruh silkiniyor göğünden
inna enzelnahu hu hu hu..
01101001(i) 01101110(n) 01111010(z) 01100001(a) 01101100(L)
Onu biz indirdik*

ağır gelir ruhuma inzal
kaldıramadı fukara kalbim
$$ \lim_{ağrı \to \infty} f(insan) = 0 $$ –[1]

kanımı kaşıklayacak gibi oluyorum bazen
bin aydan daha uzun dualar ezberimde
hatrımdadır sana yol veren nur sürüsü
ve inzal ve inzal ve intikal ederken
Rabbin direğine bin özürle
Haşa!
bu ağırlık çala kalem yazılmış bir kaderi ellerimle
bayağı bayağı indirilmiş olmanın ağırlığıyla
oturmuştur göğsümün tam ortasına

-gümüş kupçeleri seyrekçe kaysıya incitmeden çakarız
der gibi değil dağı taşı ufalar gibi
-dedim ellerim buğulanıyor habire
sonra sanrılar ısmarlıyorum kendime
gaipler çalınıyor kulağıma aheste
kaşıkladım artık kanımı.

bu hüzünle hani öleceğim tutsa
inzal olunan gecenin hatrına
cennete göndermezler mi beni de
senin başın nasıl güzel ağrırdı kesin
yalnızlığın ve zifirin hatrına
ben istersen ezilirim lime lime senin yerine
boynumda taşırım bir muska gibi
anlaşılmamış olsam dünyada
henüz söylenmemiş kelimelerle…

[1]Ağrı sonsuza yaklaştıkça insanın sıfıra yaklaştığıdır.