Ana Sayfa ÖYKÜ “Sonsuza Dek Rezerve” – Mehmet Faruk Kurt
ÖYKÜ

“Sonsuza Dek Rezerve” – Mehmet Faruk Kurt

Paylaş

Eli bastonlu ihtiyar amcalar sabah namazı için evden çıkmaya başladıklarında Kazım çoktan dükkânı açmış, mangala kömürleri dizmiş, kasabın getirdiği ciğerleri içeri almıştı. Ali de ondan biraz sonra gelmiş, masanın birine gazete serip getirdiği peynir ekmeği üstüne açmıştı.

Cumhurbaşkanı ve eşinin bu dükkâna uğrayıp birer porsiyon ciğer yedikleri günden beri, tam yedi gündür nefes almaksızın çalışıyorlardı. Paket servisler iptal edilmiş ve üç eleman daha işe başlamış olsa da gün boyu sokağın köşe başına kadar sıra olduğu için iş yükleri hiç azalmıyordu.

Cumhurbaşkanı buradan çıktıktan sonra karşıdaki çay ocağına da uğradığı için orada da durum pek farklı değildi. Zabıta yoğunluktan sokağı trafiğe kapatmıştı. Sokak özellikle akşamları süt mısırcıların, kestane kebapçıların, pamuk şekercilerin, oyuncakçıların, piyango biletçilerinin, çorapçıların ve dilencilerin rızık kapısı oluvermişti.

Kahvaltıdan sonra dışarı çıkması gereken masa ve sandalyeleri çıkardılar. Masaların üzerini silmeye başladılar. Kazım köşedeki masayı silmeye başlamıştı ki bir karasinek terli alnının ortasına kondu. Sineği kovalamak için elini kaldırırken elinin sırtına havada bir şeyin çarptığını hissetti. Eline baktı, bir şey göremedi. Elini havada sağa sola sallamaya başladı. İkinci sallayışında eli yine bir şeye çarpıp durdu. Nokta kadar bir cisim eline baskı yapıyor, bastırdığında bir çukur meydana getiriyor ama acı vermiyor ya da delip geçmiyordu.

Elini kaldırıp sertçe vurdu, aynı noktaya takılı kaldı. İki parmağının arasında tutup kendine çekmeye çalıştı, nokta hareket etmedi. Eğilip yakından baktı, görünürde sadece boşluk vardı. Kafasını uzattı, alnı aynı noktaya takıldı. Ali’yi çağırdı, birlikte incelediler. Ali bir bez getirip noktanın üstüne attı. Bez havada sanki tepesinden iki parmakla tutuyorlarmış gibi asılı kaldı. Bezi alt tarafından toplayıp çekti Ali, çekince eline geldi. Tekrar attığında yine askıya asılmış havlu gibi asılı kaldı aynı yerde. Sertçe çekince yine geldi. Nokta kendine aradaki boşluklardan bir yol bulmuş olmalıydı. Halil ustalarını aradılar.

Halil usta garsonların denediği her şeyi denedikten sonra bir sandalyeye oturdu. Üçü de halüsinasyon görüyor olamazdı. Bir açıdan çok ilgi çekici bir durumdu. Havada asılı bir nokta vardı, görünmeyen, hareket etmeyen, vurunca acıtmayan ama hiçbir şeyin geçmesine de izin vermeyen bir cisim gibi duruyordu. Belki polis çağırmalıydı. Ya da her gün onlarcası uğrayan sosyal medya fenomenlerine gösterip şöhretine şöhret de katabilirdi. Ama zaten dükkân tam kapasite çalışıyor yine de müşteri akınına zor yetişiyordu. Daha fazla insan yığmanın bir manası yoktu buraya. Hem bu sefer yemek yemek için değil bu ilginç doğa olayını görmek için sıraya girerlerse ortalık karışırdı. Başka bir şey düşünmek gerekiyordu.

Bir saate kadar müşteriler gelmeye başlardı. O masaya kimse oturmamalıydı. Oysa ilk dolan masa oydu, çünkü cumhurbaşkanı ile eşi de o masada oturmuştu. Karısıyla çocuklarını çağırsa, akşama kadar müşteri gibi otursalar diye düşündü. Onca saat o rahatsız tahta sandalyelerde çocukları zapt edemezlerdi. Kapıya cenazemiz var diye yazıp dükkânı kapatsalar bu da yüzlerce müşteriyi geri çevirmek demek olurdu. En kestirme yol masayı rezerve etmekti. Ama kime? Ne zamana kadar? Bu görünmeyen ve hareket etmeyen, bir cisim olup olmadığı bile belli olmayan şey birkaç saat ya da birkaç gün sonra yok olacak mıydı, yoksa sonsuza dek orada mı kalacaktı? Sonsuza dek. Rezerve. Sonsuza dek rezerve. Kafasında bir şimşek çaktı.

Kasanın arkasındaki duvara astıkları, cumhurbaşkanının eşiyle birlikte ciğer yerken çekilmiş fotoğrafını söküp masanın arkasındaki duvara astılar. Yakındaki bir otelin lobisindeki şerit bariyeri yenisini alıncaya kadar emanet alıp masanın önüne koydular. Akşam bütün haber kanalları Ciğerci Halliş’in cumhurbaşkanına duyduğu büyük sevginin haberini yayınlıyordu. Kameralar en çok masanın üstündeki sabah nöbetçi eczaneden çıktısı alınmış “SONSUZA DEK REZERVE” yazısını çekiyorlardı.

Yorum Yaz

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

#YOKLAMA

“Naat Fâsî” – Kadir Daniş

i.kritik bir karar vermek gerekiyor şimdiseni bir daha görmek de görmemek de denizbiri tuzlu, suyu acı, içilmez, tayfunludiğeri yangın, ateş, nitekim alışkınız aleyhisselam...

İlgili Makaleler
ÖYKÜ

“Kara Kara Köpükler” – Merve Akın

Uzun bir yürüyüşün ardından uzakta kavak ağaçları görününce annem “İşte geldik,” diyor....

ÖYKÜ

“İstekler” Kutusu – Emame Akman Harmancı

Tarık Kızıyla karısı uyumaya geçtikten sonra koltukta uzanarak yaptığı kaydırma saati gelmişti....

ÖYKÜ

“Düşünce” – Elif Neslihan Güney

Kemik tarağıyla saçını tarıyordu. Donup kaldı bir anda. Bir eli saçlarını, diğer...

ÖYKÜ

“kim ölsün?” – Yunus Meşe

beni bulduklarında yumruklarım sıkılıymış. doktor söyledi. çok uğraşmışlar açmak için. bizi biraz...

“Korku ile ümit demişler. Korkacaksan kendinden kork, ümit edeceksen kendinden ümit et. İlerde uçurum var diyen, seni korkutuyor mu? Uçurum var demek, korkutmak değildir ki. Düştüysen, uçurum var diye değil, uçuruma yürüdüğün için düşersin. Korkacaksan, uçurumdan haber verenden korkma, uçurumdan da korkma; kendinden kork ki yürüyen sensin, düşen sensin. Korku böyle, ümit de böyle. Gemi var demek, ümit vermek değildir. Tufandan, gemi var diye kurtulmazsın, tufandan, gemiye binersen kurtulursun. Ümit bağlayacaksan, gemiden haber verene bağlama, gemiye de bağlama; kendine bağla ki yürüyen sensin, binen sensin. Korku ve ümit, ölü için geçerli değildir. Uçurum yok deyip yalan mı söyleyelim? Olmaz. Gemi var deyip seni hayale mi sürükleyelim? Olmaz. Ümit nedir? Ümit iptir, tutunursun. İp ölçüdür. Ölçüye tutunacaksın. Nasıl olsa uçurum yoktur diye ümit edilir mi? Edilmez. Uçurum olduğu bilinir; ama iple yürünür, ölçüyle yürünür, dengeli yürünür. Korku da sendedir, ümit de sendedir; yeter ki hayatın her manasını tanıyabilmek için, hayatın her yerine girecek cesaretin ve büyüklüğün olsun.”