Çeşmenin başında bir güzel gördüm.
Emsâl ü eşbâhı yoktur cihanda.
Fikrinden badeyi eynime sürdüm
Kâdir olmaz lügat râh-ı sühân’da

Cemâli pür-u nur hakkın ziyâsı,
Âşığa rehberdir hilkat mayası,
Hakk’ın kudretine ilham boyası,
Nârıyla yandırır cism ü cihanda.

Saçları salınca küfür kesrine,
Keman-keş ok atar çeşmin kasrına.
Gamze içre “ben”i ömür nesrine
Zây’ eder vahdeti dem ü devrânda

Kanberî lafzına bir nizam biçti,
Görünce dilberi kendinden geçti.
Fecre dek kâm edip kelamı saçtı.
Süzülür semaya meşk ü dühânda.