Uzun bir yürüyüşün ardından uzakta kavak ağaçları görününce annem “İşte geldik,” diyor. Kısa mesafeyi “işte” olarak ifade ediyor. İki yüz metrelik bir uzaklık ölçüsü onun lügatinde. O sırada kavak ağaçları en çok mezarlıklara yakışıyor diye düşünüyorum. Uzayıp giden kavaklar gökyüzünü delerek ölü ruhları öteki tarafa taşıyorlar sanki. Kısa süren bu dalgınlığım babamın ani seslenişi ile son buluyor.
“Bi’ yasin oku kızım babaannene. Sevaptır.”
Hiç yabancılık çekmeden üzerime mukabele hocası önlüğünü takarak okumaya başlıyorum. Yasiiiin, vel kuranil hakiiiim. İnneke leminel murseliiin. Alaa….
Kur’an’ın kalbi dilimden acele acele dökülürken bir yandan yeni mezarları inceliyorum. En son geldiğime kıyasla çok insan defnedilmiş, hayretle fark ediyorum. Hani burada hava çok temizdi ve insanın ömrü uzardı baba? Boşuna gittiniz İstanbul’dan. Orada da takribi aynı yıllarda ölebilirdiniz kanımca. Ben de ilk haftalar sık sık mezarınızı ziyaret eder, sonrasında yavaşça eli ayağı keser, en nihayetinde bayramdan bayrama uğrardım yanınıza.
“…Sadakallahül aziiiim.”
Okumayı bitirmemle babam mezarı sulamaya başlıyor. Son zamanlarında, diyor, sudan korkardı rahmetli. Hâlbuki ne temiz insandı, diye de ekliyor… Bazı lekeler su ile çıkmıyor baba, diyorum. İçimden. Sesli söylemiyorum. Bu iyi bir gelişme. Aferin, diyorum kendime. O da içimden. İstanbul’a dönünce bunu terapistime anlatmalıyım, diyorum.
Bildiniz. İçimden.
Annem aniden oturduğu yerden kalkıyor.
“Yanımda taşıdım o kadar, dikmeden eve dönecektik. Şu çiçeği dikelim. Mezarlara çok yakışıyormuş.”
Annem meğerse mezarlıkta son modayı takip ediyormuş. İlahi anne diyorum. İ-la-hi. Altmış yaş elleriyle ıslak toprağı eşeleyip küçük bir çukur oluşturuyor. Ve tam o sırada zihnimde şimşekler çakıyor.
Yirmi yıl öncesine gidiyorum. Annemin kırk yaş elleri bu kez evdeki Isparta halısını temizliyor. İncecik parmakları, bir deri bir kemik gövdesi ile kendisinden daha ağır halıyı fırçalıyor da fırçalıyor. Bir oh çekip alnındaki teri sileceği sırada kocaman iki ayak halının üzerinde beliriyor. Demiştim baba. Bazı lekeler su ile çıkmıyor.
İri ayaklardan başlayarak yukarı doğru kafamı kaldırıyorum. Anneme kıyasla kilosu yerinde, oldukça kuvvetli ve her daim öfke dolu bakışlarıyla babaannemi görüyorum gizlendiğim köşeden. Görüş alanına girmemeyi başararak hızlıca annemin arkasına saklanıyorum. Eteğinden sıkı sıkı tutuyorum. Beni görecek korkusuyla kaçacak yer arıyorum. Annemin eteğindeki dallara tutunup ağacın tepesine doğru tırmanıyorum. Babaannem tepeden bakınca küçücük kalıyor. Ama öfkesi hâlâ kocaman.
“İki seferle temiz olmaz, tekrar fırçala!” diyor şişman öfke. Her seferinde ağzından kara kara köpükler çıkıyor. Sabun yuttuğunu düşünüyorum babaannemin. O konuştukça çıkan her bir baloncuk annemin yüzüne varmadan yolda patlıyor. Annem sessizliğiyle kendine görünmez bir duvar inşa etmiş olmalı. Babaannemin öfke köpükleri bu duvardan sekiyor. Çoğu, yere düşmeden yarı yolda sönüyor. Babaannem az sabun yutmuş olmalı diyorum. Suyu fazla kaçmış öfkesinin. Biraz daha sabun olursa baloncuklar daha büyük olur. Ama ne kadar büyük olursa olsun anneme çarpamazlar. Annemin duvarı kapkalın, sapasağlam. Annemin sessizliği bembeyaz. Gözle görünmüyor.
Anne, diyorum, anneeee! Bağırıyorum çünkü ağacın tepesinden beni duymuyor. Sen hiç öfkelenmez misin? Senin içinde hiç sabun yok galiba anne. Sen dupduru sudan oluşuyorsun. Ama annecim, benim bitanecik annecim, bu kadar duruluk sana fazla değil mi? Senin sabrının da herkes kadar bir sınırı yok mu? Böylesine bir sabır peygamberlerde olurmuş anne. Geçen yaz Kur’an kursu hocamız söylemişti. Peygamberler çok sabırlıymış. Annecim sen peygamber değilsin. Kadınlardan peygamber olmuyormuş. Yani annecim, sen de bir şeyler söylesen. Bak her yer kara kara köpükler oldu. Halı da pislendi üstelik iyi mi. Annecim en az iki kere daha fırçalamak gerekecek. Bir şeyler söylesen…
Annem konuşmuş. Ama ben duymamışım. Tekrar tekrar seslenmiş üstelik. Üçüncüde duyuyorum.
“Yavrum şu torbanın içindeki çiçeği ver bana, bak ayağının dibindeki sarı poşette.”
Poşeti açıp içinden küçük bir ortancayı yavaşça çıkarıyorum.
“Mavi ortancayı nereden buldun anne? Bizim bahçede hiç görmemiştim.”
“Komşu Saliha’nın bahçesinden aldım. Ver de dikeyim artık şunu.”
Annem açtığı çukura ortancayı bir güzel yerleştiriyor. Bir kez daha hayret ediyorum.
Yani annecim, benim bitanecik annecim, sen şimdi sana hayatı zehir eden kadının mezarına çiçek dikip orada bir ortancaya hayat mı vereceksin? Bütün varlığıyla, öfkeden kararmış gövdesiyle insanların gözündeki yaşam ferini söndüren kadının ölü bedeninin üzerinde çiçekler mi yeşerecek? Ben mi yanlış görüyorum annecim. Gözüme sabun köpüğü mü kaçtı nedir. O ortancalar köklenecek, büyüyecek ve mezarlığın en güzel çiçekleri mi olacaklar?
Dedim.
Bildiniz yine. İçimden.
Ortancayı da toprakla buluşturduktan sonra bütün vazifesini yerine getirmiş bir edayla olay mahalinden ayrılıyoruz. Kavaklarla selamlaşıyorum. Bir sonraki bayramda diyorum, sizleri daha uzun göreceğim tamam mı çocuklar. Rüzgârdan bir sağa bir sola sallanan dallar “baş üstüne” diyorlar.
Annemle babam önde ben arkalarında evin yolunu tutuyoruz. Annemin elinde ortancayı taşıdığı sarı poşet, haftaya başka bir çiçeği taşıyacağından habersiz rüzgâra çarpa çarpa dans ediyor.
O an Kur’an kursu hocamın bize anlattıklarını yeniden hatırlıyorum.
Annem, altmış yaşında, esmer, 1.55 boyunda bir kadın. Peygamber olamaz. Ama kesin evliya.
Yorum Yaz