Ana Sayfa ÖYKÜ “kim ölsün?” – Yunus Meşe
ÖYKÜ

“kim ölsün?” – Yunus Meşe

Paylaş

beni bulduklarında yumruklarım sıkılıymış.

doktor söyledi. çok uğraşmışlar açmak için.

bizi biraz uğraştırdın ama güçlüymüşsün gitmedin, dedi bankonun üzerindeki kağıtlara bir şeyler karalarken. genelde senin durumunda olanlara çok şans vermeyiz. sen tutundun. hepimizi şaşırttın. ben soğukkanlı adamım. çok şey gördüm bu meslekte. inanamayacağın çok şeye şahit oldum. hayret etmeyi bırakalı çok olmuştu. sen beni şaşırttın. kendimden eminliğimi alt üst ettin de diyebilirim. belki otuz yıl sonra ilk kez tereddüt ettim. benim için ne kadar kötüyse senin için o kadar iyi. hayattasın.

konuşuyordu.

durmadan konuşuyordu. sesi zihnimin duvarlarına çarpıp acı olarak dönüyordu bana.

durdu birden. başını kaldırıp yüzüme baktı.

ölmedin işte. neden mutlu değilsin, diye sordu. ince bir azar vardı sesinde. sesinde haklı bir adam tınısı çınlıyordu. henüz ölmediğim için mutlu olmalıydım. beni hayatta tutmak için çok uğraşmışlardı, mutlu olmalıydım. kollarımda sızı, ayaklarımda kırık, parmaklarımda karaya çalan  morluklar ve şiş, mutlu olmalıydım. nereden baksan on gün yatardım bu odada, mutlu olmalıydım. on gün maden yok, yer altı yok, maske yok, gaz birikmesi yok, ölüm asansörleri yok, karanlık yok, kandil yok, mutlu olmalıydım.

doktor bir kere daha baktı yüzüme. elini dudaklarına götürdü. dudaklarının kenarlarını yukarı kaldırdı. gül biraz, dedi. çıktı.

genç bir adam girdi içeri.

ceketini çıkardı, şapkasını bankonun üzerine koydu. yatağın yanındaki tekli koltuğa oturdu. elinde mavi kapaklı bir dosya vardı. dizlerinin üzerine bıraktı. arkasına yaslandı. gerindi. iyice gerindi. saçlarını karıştırdı. parmaklarını yüzünde gezdirdi. çenesini tuttu, bıraktı. hafif kırmızı lekeler kaldı yüzünde. yüzünde, bıkkınlık kaldı. günlerini hep aynı tekrarda geçirmiş bir adamın ezbere bıkkınlığı. nihayet konuşmaya karar verdi. yüzüme bakmadı. dosyanın içindeki evraklara ilk kez görüyormuş gibi bakarak konuşmaya başladı.

doktora sordum, konuşabileceğini söyledi. bana kalsa konuşacak bir şey yok. her şey burada yazılı zaten. at imzanı işimize bakalım. atmazsın biliyorum, bana kalsa gelmem buraya kadar. ne haliniz varsa görün ama yok, şirket değer veriyor size. öyle olmasa benim burda ne işim var. çok uğraştırdınız bizi. neydi o tavırlar? üç beş kişi bir araya gelince koca şirketi devirebileceğinizi mi sandınız? kendinizi düşündüğünüz yok, geleceğinizi düşünün bari. olmaz ama siz bizi dinlemezsiniz. siz, o sendikacıları dinlersiniz. ekmek paranızı onlar veriyor sanki. bak şimdi burdasın, buradayız. hastane odasında. tek başına. nerede o sendikacılar? arkanızda duracağın söyleyenler, sizi gazlayanlar nerede?

çok uğraştırdın bizi.

arkadaşların da az değil de en çok sen. bir açıklaman vardır sanıyorum. hatırlıyor musun olanları?

hatırlıyorum tabii.

kazı yapılamaz denilen maden sahasını gizli gizli nasıl oyduğumuzu. herhangi bir önlemin alınmayışını, güvenlik odalarının kağıt üzerinde var olduğunu, yemeklerimizden çalındığını, nefeslerimizden çalındığını, ışıklarımızdan çalındığını, çocuklarımızın yüzünün çalındığını, eşimizin, nişanlımızın, sevgilimizin sesinin çalındığını; karanlığı ezberlediğimizi hatırlıyorum.

tünellerin desteksiz ilerlediğini, ölçümlerin yapılmadığını, asansörlerin bakımlarının ihmal edildiğini, mesai saatlerinin süresiz ölçüsüzlüğünü, elimizden alınan sabahları, kırpılan akşamları, yavrularımızın ilk kelimelerini duymayışımızı, onların bir ellerinin hep boş kaldığını, gözlerini kapılara kilitlediklerini, fotoğraflarımıza bakıp ağladıklarını, ertelenen kavuşmalarımızı, kırılan onurumuzu, hiç edilen haklarımızı; kaşıkla verilen haklarımızın kepçeyle alınışını, yok edilen geleceğimizi, çürüyen ciğerleri, çürüyen ciğerlerden gelen çürük kokulu solukları, mendilimize sürülen kanları, dinmeyen öksürük nöbetlerini, bir yanı hep sessiz kalan evleri… hatırlıyorum tabii!

şirketin önünde sabahladığımızı, soğuk betonu, gece gelen adamları, yüzlerindeki maskeyi, ellerindeki demirleri, çivili sopaları, yüzümüze savrulan öfkeli tükürükleri; kemiklerimizi kıran, etlerimizi ezen, dişlerimizi döken sopaları… en çok da gülüşleri, kanımız dökülürken atılan kahkahaları, sırıtmaları, o kör bakışları… hatırlıyorum elbette…

hatırlıyorsan da unut.

bak yazdım ben her şeyi buraya. eksiği yok fazlası var. şirket, grevi görmezden geldi. eylemlerinize de saygı duyuyoruz. yaşanmamış kabul edecekler olanları. büyüklük yapmak istediler. onca yıllık emeklerinizi görmezden gelemediler.

atabilecek misin imzanı?

yumruklarımı sıktım.

yumruklarımdan beynime kan yürüdü.

yuttum.

Yorum Yaz

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

#YOKLAMA

“Naat Fâsî” – Kadir Daniş

i.kritik bir karar vermek gerekiyor şimdiseni bir daha görmek de görmemek de denizbiri tuzlu, suyu acı, içilmez, tayfunludiğeri yangın, ateş, nitekim alışkınız aleyhisselam...

İlgili Makaleler
ÖYKÜ

“Kara Kara Köpükler” – Merve Akın

Uzun bir yürüyüşün ardından uzakta kavak ağaçları görününce annem “İşte geldik,” diyor....

ÖYKÜ

“Sonsuza Dek Rezerve” – Mehmet Faruk Kurt

Eli bastonlu ihtiyar amcalar sabah namazı için evden çıkmaya başladıklarında Kazım çoktan...

ÖYKÜ

“İstekler” Kutusu – Emame Akman Harmancı

Tarık Kızıyla karısı uyumaya geçtikten sonra koltukta uzanarak yaptığı kaydırma saati gelmişti....

ÖYKÜ

“Düşünce” – Elif Neslihan Güney

Kemik tarağıyla saçını tarıyordu. Donup kaldı bir anda. Bir eli saçlarını, diğer...

“Korku ile ümit demişler. Korkacaksan kendinden kork, ümit edeceksen kendinden ümit et. İlerde uçurum var diyen, seni korkutuyor mu? Uçurum var demek, korkutmak değildir ki. Düştüysen, uçurum var diye değil, uçuruma yürüdüğün için düşersin. Korkacaksan, uçurumdan haber verenden korkma, uçurumdan da korkma; kendinden kork ki yürüyen sensin, düşen sensin. Korku böyle, ümit de böyle. Gemi var demek, ümit vermek değildir. Tufandan, gemi var diye kurtulmazsın, tufandan, gemiye binersen kurtulursun. Ümit bağlayacaksan, gemiden haber verene bağlama, gemiye de bağlama; kendine bağla ki yürüyen sensin, binen sensin. Korku ve ümit, ölü için geçerli değildir. Uçurum yok deyip yalan mı söyleyelim? Olmaz. Gemi var deyip seni hayale mi sürükleyelim? Olmaz. Ümit nedir? Ümit iptir, tutunursun. İp ölçüdür. Ölçüye tutunacaksın. Nasıl olsa uçurum yoktur diye ümit edilir mi? Edilmez. Uçurum olduğu bilinir; ama iple yürünür, ölçüyle yürünür, dengeli yürünür. Korku da sendedir, ümit de sendedir; yeter ki hayatın her manasını tanıyabilmek için, hayatın her yerine girecek cesaretin ve büyüklüğün olsun.”