Kemik tarağıyla saçını tarıyordu. Donup kaldı bir anda. Bir eli saçlarını, diğer eli kemik tarağı sımsıkı tutuyordu. Sonra gözleriyle duvardaki resimleri, yerdeki halıyı en son da tavanı taradı. “Buraya dün geldim.” deyip güldü ve saçını taramaya devam etti. Eyvah, zamanı karıştırmaya başladı diye düşündüm ve “Geleli bir hafta oldu Bayan Waziri.” dedim. Dediğimi duymadı veya duymak istemedi.
Yemeğini yemesi için yardımcı olacaktım. Karşısındaki sandalyeye oturup yemek tepsisini dizlerimin üstüne almıştım. Saçlarını taramasını beklerken yüzünü inceledim biraz. Göz kapakları sarkmış, gözünün kenarındaki çizgiler derinleşmişti. Kaşları gür, dudakları incecik, elmacık kemikleri belirgindi. Cildi kuru ve solgundu. Ama gözleri… işte onlar çok güzeldi. Bal rengi mi desem yoksa karamelin açık tonu mu?..
“O yolu dün geçtim.” dedi ve yüzüme baktı. Benden onay bekliyordu. “Bayan Waziri, şu an hastanedesiniz. Bir hafta önce evinizde düştüğünüz için buraya getirildiniz.” dedim tebessüm ederek. Yüksek dozda verilen ağrı kesiciler yüzünden mi böyleydi acaba? Elindeki tarağı usulca yatağın kenarına bırakıp tekrar halıya çevirdi yüzünü. “O zaman bir hafta önce olmalı.” diyerek kafasını salladı. “Evet evet, bir hafta önceydi o zaman,” diye tasdik etti kendini. Derin bir nefes aldı. “Kızımı kucağıma alıp çıkmıştım evden.” Ani bir hareketle bana dönüp “Ve bir çanta. Sadece bir çanta…” dedi, gözleri pırıl pırıldı. Bunu derken işaret parmağını kaldırmıştı.
Sonra odaya bir sessizlik hâkim oldu. Bayan Waziri’nin parmakları titriyor göz bebekleri büyüyordu. İşaret parmağını yavaşça indirdi. Şimdi de bakışları boşlukta sallanıyordu. “Yaşasaydı senin yaşında olacaktı.” dedi fısıltıyla. Tüylerim diken diken olmuştu. “Anlamadım?” diyebildim sadece. Sustu. Bakışlarını yine bana çevirdi. Endişemi belli etmemek için yapay bir öksürükle boğazımı temizler gibi yaptım. “Bayan Waziri, karnınız acıkmıştır. Bakın tepside neler var?” deyip odağını yemeğe çevirmeye çalıştım ama nafile. Bu kez elini yumruğa dönüştürdü. Tüm vücudu kaskatı olmuştu. “O yol. O, sonu gelmeyen…” Devam edemedi. Ellerini karnının üstünde birleştirdi. İncecik parmaklarını birbirine geçirdi ve sıkmaya başladı. Gözlerindeki pırıltı sönmüştü. Utanan bir çocuk gibi parmaklarına baktı.
“Küçükken…” diye fısıldadı “hep o dağlara çıkmak isterdim. Çok yüksekti.” Küçük bir çocuk gibi kollarını yukarı kaldırıp dağın yüksekliğini göstermeye çalışıyordu. “Ama dağın arkasında… büyük… çok büyük bir tehlike varmış.” dedi ve ellerini tekrar bacakların üstüne bıraktı. “Buldu beni… beni… ve kızımı…”
Tak…
Yerimden sıçradım. Yatağın kenarındaki kemik tarak yere düşmüştü. Bayan Waziri ne sesi duydu ne de benim irkilmemi fark etti. Tarağı aldım. Biraz sonra “Tarağım nerede?” diye soracağını biliyordum. “Bakın tarağınızı çekmecenize koyuyorum.” dedim ama beni duymadı.
“Düşünce oldu her şey.” dedi dalgın gözlerle. “Tutamadım elini… kayboldu…” Parmaklarını tekrar birbirine geçirdi. “Kaçtık… ama neyden ve kimden… hatırlayamıyorum… yolumuz nereye varacak… bilmiyordum… bilmediğimi hatırlıyorum… ama neyden kaçıyorduk…” Bayan Waziri ellerini sıktıkça sıkıyordu. Yanına oturdum. “Bayan Waziri, bitti. O yol bitti. Bakın şimdi buradasınız.” Göz göze geldik. Gözlerinin o tatlı bal rengi, acı kahveye dönmüştü sanki.
Kendime gelmek için ve en önemlisi Bayan Waziri’yi kendine getirmek için “Hadi bakalım şimdi yemek zamanı. İyi beslenmelisiniz, vitamin almalısınız ki hemen kendinize gelip eve dönebilin.” dedim. “Yarın mı?” Mutlu mu olmuştu, üzülmüş müydü anlayamadım. “İki gün sonra taburcu olacaksınız Bayan Waziri.” Gerçekten ağrı kesiciler miydi onu bu hâle getiren? Zavallıcıkta ne zaman kavramı kalmıştı ne gerçeklik algısı.
“Biliyor musun, dün değil sanki… bugün gibi.” Derin bir nefes aldı. Gözlerini yumdu. Birbirine kenetlediği ellerini ayırıp kulaklarına kapattı ve sallanmaya başladı. Gittikçe hızlanıyordu. Yüzündeki kırışıklıklar iyice belirginleşmişti. Birden “Mama!” diye bağırdı. Ne yapacağımı şaşırmıştım. Elim ayağım birbirine dolandı. Aniden “Şşşşşşşş!” diyerek sus işareti yaptı. Sessizce “Jânam, lotfan khâmosh sho.” dedi ve tekrar etti. “Jânam… lotfan…” Sonra daha hızlı sallanmaya başladı.
“O sesler kulağımda bir kene gibi… namira… oradalar…”
Korkmaya başladım, Bayan Waziri’yi hiç böyle görmemiştim. Bu anlamadığım dille ne demek istiyordu?
“Kızımı hamân ruz kaybettim… minicik elleri… su buz gibiydi… yakh bud… kheyli.”
“Saçları kızıldı, aynı anneminki gibi… ama ellerini tutamadım… nagereftam…”
“Bayan Waziri şu an hastanedesiniz. Bir haftadır buradasınız. Otuz senedir de bu şehirde yaşıyorsunuz. Aldığınız ağrı kesiciler biraz ağır, aklınız ondan karışmış olmalı.”
Ekipler evine gittiğinde onu yalnız bulmuşlardı. Komşular da yalnız yaşadığını söylemişlerdi zaten. Şimdi kız nereden çıkmıştı.
“Dün gibi ama…” dedi sessizce “aslında bugün gibi.” Bir şeyden korkmuş gibiydi. O güzel gözleri kocaman açılmış, bakışları âdeta duvara çivilenmişti. Titrek sesle “Düşünce oldu… o derin… suya… be daryâ ke oftâd… kayboldu… yak bâra gitti… yaşasaydı… belki de… senin gibi hemşire… zenda mibud… sıkıca tutabilseydim ellerinden… düşmesine izin vermeseydim… durdurabilseydim… hamân ruz… düştü… o ve ben… aslında ben… düştüm… deli gibi koşmaya çalışıyorduk… neyden, kimden… duramazdık… herkes atıyordu kendini nehire… ”
Boğazım düğümlenmiş gibiydi. Ne yapacağımı ne söyleyeceğimi bilmiyordum. En iyisi doktora haber vermekti.
Birden değişti Bayan Waziri’nin ses tonu.
“Yaşasaydım… annem tutsaydı minicik ellerimden.” dedi sessizce bir çocuk gibi. Gözlerinde bir parlaklık meydana geldi. “Annem yoktu… düştüm… ben de yoktum…”
“Bayan Waziri,” diye fısıldadım “düştüğünüzde anneniz yanınızda değildi ki. Evde yalnızdınız.” Ne söylesem iyi gelirdi bilmiyordum. Titrek bir sesle “Kızınız yok… siz Bayan Waziri’siniz… Anneniz de yok.” dedim.
“Yak bâr dega bebinamash.” Sesi değişmişti, âdeta yalvarıyordu. Gözleri doldu. “Bırakma ellerimi. Tut beni… lotfan.”
“Bayan Waziri, şimdi doktoru çağırmaya gidiyorum.”
Tüm kuvvetiyle ellerime sarıldı. Dudaklarından bir “Mama.” düşerek yere çarptı. Ellerimi kırarcasına sıkıyordu. “Lotfan bırakma, düşerim… diruz… na na emruz bud.” Gözlerinden bir damla, acelesi yokmuş gibi yavaş yavaş süzüldü.
Bayan Waziri’nin odasından zor da olsa çıkabildim. Kapıyı arkamdan sıkıca kapattım. Derin bir nefes almaya çalıştım. Düşünceler peşimi bırakmıyordu. Sakinleşmek için beşe kadar saymaya başladım.
Bir…
Düşünce…
İki…
Oldu…
Üç…
Dört…
Beş…
Yorum Yaz