Ana Sayfa ÖYKÜ “İstekler” Kutusu – Emame Akman Harmancı
ÖYKÜ

“İstekler” Kutusu – Emame Akman Harmancı

Paylaş

Tarık

Kızıyla karısı uyumaya geçtikten sonra koltukta uzanarak yaptığı kaydırma saati gelmişti. Instagram Keşfet bölümü genellikle futbol ve yemek videolarıyla dolu olurdu. Bu hayatta düşkün olduğu iki şey. Tabii kızından ve karısından sonra. Mesajlar kutusuna girip arkadaşlarından gelen eğlenceli videoları da izledikten sonra yapacak bir şey kalmayınca sağ üst köşedeki “İstekler” bölümüne tıklayıverdi. Pek girmezdi o kısma. Takipleşmediği kimselerden gelen mesajlar buraya düşüyordu. @serhat_demireller adlı hesaptan iki hafta önce gelen okunmamış bir mesaj vardı.

Serhat adındaki biriyle Gülperi arasında yapılmış yazışmalar. İki ekran görüntüsü dışında mesaj yok. Tarık’ın karnına ılık bir sıkıntı yayıldı. Soğuk soğuk terlemeye başladı. Doğruldu koltukta, cümleleri onlarca kez okudu. Telefonu koltuğa fırlatıp kalktı, odanın içinde turladı. Gidip can havliyle Gülperi’yi uyandırmak, ona hesap sormak istiyordu. Tam odadan çıkacakken konsolun duvara monteli aynasında kendi simasını gördü. Aptalın tekiydi. Düşünmeden hareket ediyordu. Hesap sorsa ne olacaktı? Gülperi’den ayrılmaya cesareti var mıydı? Ya da yaptığı şey hakkında yüzleşip sonra da onu sineye çekebilir miydi?

Sakince oturdu tekrar. Telefonu alıp yazışmalara yeniden baktı. Öncesinde ve sonrasında neler konuşulmuştu acaba? Bunu gönderenin niyeti neydi? İkisinin arasını bozmak ve Gülperi’yi elde etmek mi? Parmak uçları buz kesti. Karısının son haftalarda nasıl davrandığını anımsamaya çalıştı. Tuhaf olan hiçbir şey yoktu.

Serhat denen adamla hangi duyguyu paylaşmıştı ki bu kadın? Neyi eksik yapmıştı Tarık, anlamıyordu. Kafasında indirip kaldırdı. Boşanmayı isterse büyük ihtimalle Alya, Gülperi’ye verilir, Tarık kızını sadece hafta sonları görebilirdi. Bu yazışmaları ifşa etse kızının velayetini alabilirdi belki ama bu durum kimi mutlu ederdi ki? Alya muhakkak annesinde kalmak isterdi. Tarık da kızına kıyamazdı. Sonra Gülperi bu Serhat denen adamla veya “onda birçok şey bulacağı” başka bir adamla görüşmeye başlardı ve Tarık delirirdi.

Konuşmaların öncesi de olmalıydı, ortadan kesilerek gönderilmiş gibiydi. Kendini teselli etmek istedi. “Buna bir son vermeliyiz” demiş Gülperi. Yanlış yaptığını anlamış ve belki de hatasından çoktan dönmüş. Bu mesaj geldiğinde mesele belki de çoktan bitmiş. Gülperi adamı postalamış, o da hırsından mesajları Tarık’a yolluyor ki araları bozulsun. Eğer görüşmeleri devam ediyor olsa Serhat denen adam neden böyle bir şey yapsın ki? Bilemedi Tarık. İşin kötüsü, “bu bir iftira, Gülperi öyle şey yapmaz” da diyemedi. Neden içten içe ona bu hatayı konduruverdiğini sorgulayıp duruyordu.

Yaprak

Hayata bir fotoğraf karesine bakar gibi bakıyordu. Hep biraz mesafeli, orada kendisine ait bir şey yokmuş gibi. Aslında tam olmak istediği yerdeydi. Yıllar önce kopmuştu ailesinin evinden. Kendine yalnız, huzurlu, sakin bir hayat örmüştü. İstediği işe girebilmiş, sıkı çalışıp birkaç yıl sonra terfi etmiş, kendine hiç de fena olmayan bir arkadaş çevresi edinmişti. Otuzlarına gelmişti ama hala yirmilerinde görünüyordu. Yaşam bir saat gibi, düzenli, sorunsuz, tık tık akıp gidiyordu. Haftada üç gün yürüyüş, iki gün pilates, ayda bir kuaför (kaş, bıyık, dip boyası, manikür), haftada iki kez arkadaşlarla dışarıda yemek, her gün sabah yedide uyanış, gece on birde yatış. Tık, tık, tık. Bu sistemi bozacak kimseyi dahil edemezdi yaşamına. Bu yüzden biriyle çıkması, kendini birine açması çok zordu. Yerli yerinde yıllarca sabit duran bibloları sarsıp düşürecek bir deprem etkisi yaratabilirdi bir erkeği hayatına almak.

O akşam eve geldiğinde tablo asılı duvarların boş kısımlarına gözlerini dikip birkaç dakika hiçliğe baktı. Kavuşmak için yıllarca mücadele ettiği şeyler sadece onlara ilk ulaştığı anda mı cazibeliydi? Her gün aynı sesler, aynı yüzler, aynı işler, aynı yemekler, aynı yollar. Şu tekdüzeliği kıracak bir şeyler yapmak isteyip aslında kılını kıpırdatmaması, alışkanlıkların girdabında dönüp durması nereye kadar sürecek bilmiyordu. Şirketteki yurt dışı görevini kabul etse her şey kökünden değişirdi mesela. Dilini, kültürünü hiç bilmediği bir ülkede yabancı olmak, buradaki düzenini bozup evini, iki üç ayda bir de olsa görmeye gittiği ailesini geride bırakıp bambaşka bir ülkeye gitmek fikri nasıl da deliceydi. Oralarda kurabileceği yaşamı gözünün önüne getirmeye çalıştı. Böyle bir evi olabilirdi, arkadaşlar edinirdi, yine spor yapardı, okuyacağı kitapları buradan götürürdü. Olurdu, neden olmasın. Hem sıkılırsa birkaç yıl sonra geri dönebilirdi.

Gülperi

Alya’yı uyuturken o da uyuyakalmış gibi yapıp uzun süre çıkmıyordu kızının odasından. Tarık o sırada salonda pinekliyor, karısının tekrar yanına gelmeyişine aldırmıyor yahut bunu fark etmiyordu. Son zamanlarda Gülperi gözlerini ondan daha fazla kaçırıyor, aynı ortamda yalnız kalmamaya çalışıyor, yapmacık gülüşler konduruyordu yüzüne. Yazıştığı kişi ona başka ihtimallerin var olabileceğini, içindeki toprağın hala tam kurumadığını ve sulanırsa yeşerebileceğini göstermişti. Bir tas suyu ondan eksik eden ve bunun farkında bile olmayan Tarık’a o kadar öfkeliydi ki.

Plansız, programsız, çılgınca şeyler yapmak isterdi Gülperi. Bol bol seyahat etmek, yeni insanlar tanımak, farklı tatlar denemek. Teni daima sıcak, içi kıpır kıpırdı eskiden. Bir şeyi isteyince sonuna kadar gitmeyi, tutunca koparmayı iyi bilirdi. Evde pijamalarıyla rahat eden, yıllarca aynı işi yapmak isteyen ve giydiği kıyafetleri bile hep benzer renklerde seçen Tarık için Gülperi avuçtan kayıp gidecek bir sabun gibiydi. Ama on yılı devirmişlerdi ve Gülperi hiçbir yere gitmemişti.

Hamileliği ve Alya’nın bebeklik yılları o kadar zor geçti ki Gülperi’nin o uçarı halinden eser yoktu artık. Alya biraz büyüdüğünde Gülperi tam rahat edecekken annesini Koronavirüs yüzünden kaybetti. Anneciğine çok düşkündü ve onun gidişini kabullenmekte zorlanıyor, kendini toparlayamıyordu. Bu süreçte onu şefkatle sarmalayan Tarık her an yanındaydı. Karısının içine çekilmesi, eve iyice kapanması onun için rahatlatıcıydı. İşe gidip gelmek ve kızı Alya’yı parka çıkarmak dışında bir şey yaptığı yoktu Tarık’ın.

Gülperi’nin tekdüzeliğe sessizce alışmış olması, içinde tepişip duran atları dizginlemiyordu aslında. Onların varlığını görmezden geliyordu sadece. Tarık’ın yuvasına gösterdiği müthiş bağlılık Gülperi’nin kanatlarını etine doğru iyice batırıyordu. Böylesi şükredilecek hayata nankörlük edemezdi. Şu da şöyle olsaydı, diyemezdi. Bazen çıtlatırdı ama o anlarda Tarık öylesine yıkılmış gibi bakardı ve ona yetemediğini ima eden cümleler sarf ederdi ki Gülperi geri adım atmak zorunda kalırdı.

Tarık’ın şefkatli dokunuşları, Alya’ya da Gülperi’ye de benzer gözlerle bakıyor olması Gülperi’nin içindeki arzuları söndürmüş ona güzel bir kadın olduğunu neredeyse unutturmuştu. Yanlarında Alya’nın olmadığı bir akşam yemeği ya da romantik bir hafta sonu tatili sanki kızlarına ihanetti Tarık için. Onlar artık sevgili ya da karı koca değil, herkesin imreneceği güzel bir aileydi. Gülperi baş başa olma teklifleri sunduğunda ve Tarık’tan olumsuz cevaplar aldığında anneliğini sorguluyor, çocuk doğmadan önce ikisi nasıl bir çiftti, hatırlamak için zihnini yokluyor, bir süre sonra bu mücadeleden yoruluyordu. “Neyse, seneye gideriz, neyse sonra yeriz, sonra içeriz”ler günden güne arttı. Alya ilkokula başladı. Gülperi tüm dikkatini, enerjisini ona yöneltti.

Berna

Durakta otobüs bekliyordu, Yaprak’a gidecekti. Dikilirken can sıkıntısından telefona bakıyor, fake hesapları arasında dolaşıyordu. Yakışıklı bir erkeğin fotoğraflarını post ve hikaye olarak paylaştığı, sahte olduğunun anlaşılması epey güç olan @serhat_demireller hesabındaydı. Bu hesapla yazışmalar yaptığı Gülperi Yetkin’in kocasına bazı ekran görüntüleri iletmişti. Zavallı koca mesajlara iki hafta sonra “görüldü” yapmıştı ama sesi çıkmıyordu. Bir tehdit, bir küfür filan beklerdi hiç değilse. Eğlencesi eksik kalmıştı işin.

Genelde kadın hesaplarından erkeklere yazıyordu. Onlar daha hızlı dönüyor, kimisi o fake kız fotoğraflarına iltifatlar ediyordu. En düzgünleri bile hiç değilse selamını mutlaka alıyor, ne olduğunu anlayana kadar birkaç yazışma yapıyorlardı. Kadınlarsa kolay kolay düşmüyordu tongaya, çoğusu mesaj istekleri kutusuna bile bakmıyor, tanımadıkları erkeklerden gelen takip isteklerini genelde reddediyorlardı ama Gülperi oltaya daha kolay gelmişti. Ve Serhat adı altında mesajlar yazan, ona iltifatlar eden, onu dinleyen ve önemseyen Berna’nın söylediklerine, denizde can simidine tutunur gibi tutunmuştu.

Berna Instagram’da “tanıyor olabileceğin kişiler” kısmında önüne düşen, bazen uzaktan tanıdığı bazen de sadece ortak arkadaşlarının olduğu birilerini kendince sadakat testine tutuyor, onların yaşamını alt üst ettiğindeyse içten içe eğleniyordu. Evliliğin kutsallığına inanmadığı için içi rahattı. Bu insanlar eşlerini seviyor olsalar bu tuzağa düşmezlerdi.

Yaprak’ın evine vardığında havadan sudan laflarken Gülperi’yi ona sordu. “Bazı ortak arkadaşlar var ama sende de ekli değil sanırım. Tanıyor musun bu kızı?” Yaprak telefon ekranına baktı, Gülperi’yi hatırladı. “Uzaktan tanıyorum. Neden sordun?” Berna pis pis sırıttı. Yaprak sinirlendi. “Yine saçma sapan şeyler yapmadın değil mi? Kızım sana bin kere söyledim, rahat bıraksana insanları. Bir gün başın çok pis belaya giricek, haberin olsun.”

“Girmez merak etme, kadın hemen düştü, ben de onu ifşaladım ama kocasından tepki yok. Kavat herhalde.” Berna kıkırdarken Yaprak elindeki telefonu çekti sertçe. Gülperi’nin profilinde gezmeye başladı. Birkaç paylaşımı vardı zaten, hepsi de Tarık’la ve kızıylaydı.

Okuldan tanıyordu ikisini de. Tarık sessiz, sakin, özgüvensiz biri gibi görünmesine rağmen daha ilk seneden Yaprak’a açılmış hem de niyetinin ciddi olduğunu söyleyecek kadar güldürmüştü onu. Daha on sekiz yaşındayız, ne ciddiyeti, diyerek dalgaya almıştı Yaprak. Tarık’ı başından atmıştı ama onun ilgisinden kurtulamamıştı okul bitene kadar. Hatta son sınıfta bir dönem altta okuyan Gülperi ile sözlendiğinde bile sanki Tarık’ın bakışları yine aynıydı. Okul bittikten sonra bir daha ikisini de görmedi ama zaman zaman anımsadı Tarık’ı. Evet deseydi nasıl bir hayatı olurdu hep merak etti. Bir yandan da merak edilecek pek de bir şey olmadığını, Tarık’ın sıkıcı bir tip olduğunu söyleyip durdu kendine.

Gülperi’nin Serhat sandığı kişiye yazdıklarına baktı. Sanal alemde tanışıp gerçekte hiç görmediği bir adama içini açacak kadar ne yaşamış olabilirdi? Tarık’ın düştüğü acınası vaziyet içini huzursuz etti.

Berna gittikten sonra yatmaya geçti ama uykusu yoktu, yatakta dönüp duruyordu. Berna’yı daha önce hiç yapmadığı kadar eleştirmiş, neredeyse kavga ederek yollamıştı evden. Başkalarının hayatına bu şekilde dokunan ve onları parçalayan bir arkadaşının olmasından utanç duydu ilk kez. Belki ucu tanıdığı kişilere dokunduğu için bu kadar öfkeliydi belki de ilk defa kendini tanıyamıyordu. Herkesin kolayca birbirinin düzenini alt üst edebildiği bir dünyada, kendisi neden hep temkinli ve uslu olmuştu? Bunca kontrolcülük bugüne kadar ona ne getirmişti? Mesela şimdi aklından geçen saçmalıkları eyleme dökmediği için kimse ödül filan vermiyordu ona. Kimse takdir etmiyor, hatta çabasını fark etmiyordu bile.

Telefonu alıp Instagram’ı açtı, Tarık’ın profiline girdi. Ufacık profil fotoğrafından bile geçmişe, ihtimallere, yaşanmamış diğer hayatlara dair birçok hayal düştü zihnine. Saçmaladığına emindi ama yine de kendine engel olmadı bu sefer. Ona bir mesaj yazdı.

“Selam Tarık nasılsın, beni hatırladın mı? ☺️”

Karısının başkasıyla yazışmalarını gördüğünden beri geceleri gözüne uyku girmeyen ve yanında sırtı dönük mışıl mışıl uyuyan Gülperi’ye henüz hiçbir şey soramamış olan Tarık yorganı başına çekmiş, ekran parlaklığını iyice kısmış, tekrar bir şey düşer mi merakıyla o an “İstekler” kutusuna bakıyordu. O sırada Yaprak’ın mesajı düşüverdi önüne. Saniyeler içinde cevapladı.

“Selam Yaprak. Tabii ki hatırladım ☺️”

1 Yorum

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

#YOKLAMA

“Naat Fâsî” – Kadir Daniş

i.kritik bir karar vermek gerekiyor şimdiseni bir daha görmek de görmemek de denizbiri tuzlu, suyu acı, içilmez, tayfunludiğeri yangın, ateş, nitekim alışkınız aleyhisselam...

İlgili Makaleler
ÖYKÜ

“Kara Kara Köpükler” – Merve Akın

Uzun bir yürüyüşün ardından uzakta kavak ağaçları görününce annem “İşte geldik,” diyor....

ÖYKÜ

“Sonsuza Dek Rezerve” – Mehmet Faruk Kurt

Eli bastonlu ihtiyar amcalar sabah namazı için evden çıkmaya başladıklarında Kazım çoktan...

ÖYKÜ

“Düşünce” – Elif Neslihan Güney

Kemik tarağıyla saçını tarıyordu. Donup kaldı bir anda. Bir eli saçlarını, diğer...

ÖYKÜ

“kim ölsün?” – Yunus Meşe

beni bulduklarında yumruklarım sıkılıymış. doktor söyledi. çok uğraşmışlar açmak için. bizi biraz...

“Korku ile ümit demişler. Korkacaksan kendinden kork, ümit edeceksen kendinden ümit et. İlerde uçurum var diyen, seni korkutuyor mu? Uçurum var demek, korkutmak değildir ki. Düştüysen, uçurum var diye değil, uçuruma yürüdüğün için düşersin. Korkacaksan, uçurumdan haber verenden korkma, uçurumdan da korkma; kendinden kork ki yürüyen sensin, düşen sensin. Korku böyle, ümit de böyle. Gemi var demek, ümit vermek değildir. Tufandan, gemi var diye kurtulmazsın, tufandan, gemiye binersen kurtulursun. Ümit bağlayacaksan, gemiden haber verene bağlama, gemiye de bağlama; kendine bağla ki yürüyen sensin, binen sensin. Korku ve ümit, ölü için geçerli değildir. Uçurum yok deyip yalan mı söyleyelim? Olmaz. Gemi var deyip seni hayale mi sürükleyelim? Olmaz. Ümit nedir? Ümit iptir, tutunursun. İp ölçüdür. Ölçüye tutunacaksın. Nasıl olsa uçurum yoktur diye ümit edilir mi? Edilmez. Uçurum olduğu bilinir; ama iple yürünür, ölçüyle yürünür, dengeli yürünür. Korku da sendedir, ümit de sendedir; yeter ki hayatın her manasını tanıyabilmek için, hayatın her yerine girecek cesaretin ve büyüklüğün olsun.”